بر پایه تازهترین گزارش «صندوق بینالمللی پول»، کشور لیختناشتاین با تولید ناخالص داخلی سرانهای برابر با ۲۱۳ هزار و ۷۱۳ دلار، در صدر فهرست ثروتمندترین کشورهای جهان در سال ۲۰۲۵ قرار گرفته است.
در رتبههای بعدی، لوکزامبورگ، ایرلند و سوئیس دیده میشوند که درآمد متوسط سالانه در آنها از مرز صد هزار دلار فراتر میرود. در میان ده کشور نخست، هفت کشور اروپایی حضور دارند؛ کشورهایی کوچک با جمعیتی اندک اما نظامهای رفاهی قدرتمند که سطح زندگی شهروندانشان را در بالاترین حد نگه داشتهاند.
در این رتبهبندی، معیار سنجش «تولید ناخالص داخلی سرانه» است؛ شاخصی که کل تولید اقتصادی یک کشور را بر تعداد جمعیت آن تقسیم میکند. بر اساس همین معیار، ایالات متحده آمریکا با درآمد متوسط ۸۹ هزار و ۵۹۹ دلار در جایگاه هشتم جهانی ایستاده است.
لیختناشتاین که نزدیک به ۶۰ درصد نیروی کارش از کشورهای همسایه رفتوآمد میکنند، به دلیل همین ساختار ویژه بازار کار، رقم بسیار بالایی در درآمد سرانه ثبت کرده است. لوکزامبورگ نیز وضعیت مشابهی دارد. در جایگاه سوم، ایرلند قرار دارد؛ کشوری که به لطف سیاستهای مالیاتی جذاب خود میزبان شرکتهای بزرگ فناوری از جمله گوگل و متا است و همین امر به رشد قابل توجه تولید سرانه آن انجامیده است.
پس از آنها، سوئیس، ایسلند و سنگاپور در ردههای بعدی قرار دارند. در سنگاپور، درآمد متوسط شهروندان از سال ۱۹۸۰ تاکنون نوزده برابر افزایش یافته و این کشور را به یکی از قطبهای مالی و تجاری جهان تبدیل کرده است.
در این میان، سوئد با قرار گرفتن در جایگاه پانزدهم جهانی با در آمد متوسط بیش از ۶۲ هزار دلار همچنان از اقتصادهای باثبات و موفق اروپا بهشمار میرود.
در خاورمیانه قطر با درآمد متوسط بیش از ۷۱ هزار دلار و رتبه ۱۲ جهان میدرخشد و پس از آن اسرائیل با ۶۰ هزار دلار (رتبه ۱۸ جهان) و امارات متحده عربی با ۵۱ هزار دلار درآمد متوسط (رتبه ۲۴ جهان) ثروتمندترین ملت های خاورمیانه بشمار می روند.
اما نبود نام ایران در این فهرست، برای هر ایرانی تصویری تلخ و تأسفبار است؛ کشوری با منابع طبیعی، انسانی و جغرافیایی گسترده که میتوانست بهراحتی در میان ده اقتصاد برتر جهان باشد.
در رتبههای بعدی، لوکزامبورگ، ایرلند و سوئیس دیده میشوند که درآمد متوسط سالانه در آنها از مرز صد هزار دلار فراتر میرود. در میان ده کشور نخست، هفت کشور اروپایی حضور دارند؛ کشورهایی کوچک با جمعیتی اندک اما نظامهای رفاهی قدرتمند که سطح زندگی شهروندانشان را در بالاترین حد نگه داشتهاند.
در این رتبهبندی، معیار سنجش «تولید ناخالص داخلی سرانه» است؛ شاخصی که کل تولید اقتصادی یک کشور را بر تعداد جمعیت آن تقسیم میکند. بر اساس همین معیار، ایالات متحده آمریکا با درآمد متوسط ۸۹ هزار و ۵۹۹ دلار در جایگاه هشتم جهانی ایستاده است.
لیختناشتاین که نزدیک به ۶۰ درصد نیروی کارش از کشورهای همسایه رفتوآمد میکنند، به دلیل همین ساختار ویژه بازار کار، رقم بسیار بالایی در درآمد سرانه ثبت کرده است. لوکزامبورگ نیز وضعیت مشابهی دارد. در جایگاه سوم، ایرلند قرار دارد؛ کشوری که به لطف سیاستهای مالیاتی جذاب خود میزبان شرکتهای بزرگ فناوری از جمله گوگل و متا است و همین امر به رشد قابل توجه تولید سرانه آن انجامیده است.
پس از آنها، سوئیس، ایسلند و سنگاپور در ردههای بعدی قرار دارند. در سنگاپور، درآمد متوسط شهروندان از سال ۱۹۸۰ تاکنون نوزده برابر افزایش یافته و این کشور را به یکی از قطبهای مالی و تجاری جهان تبدیل کرده است.
در این میان، سوئد با قرار گرفتن در جایگاه پانزدهم جهانی با در آمد متوسط بیش از ۶۲ هزار دلار همچنان از اقتصادهای باثبات و موفق اروپا بهشمار میرود.
در خاورمیانه قطر با درآمد متوسط بیش از ۷۱ هزار دلار و رتبه ۱۲ جهان میدرخشد و پس از آن اسرائیل با ۶۰ هزار دلار (رتبه ۱۸ جهان) و امارات متحده عربی با ۵۱ هزار دلار درآمد متوسط (رتبه ۲۴ جهان) ثروتمندترین ملت های خاورمیانه بشمار می روند.
اما نبود نام ایران در این فهرست، برای هر ایرانی تصویری تلخ و تأسفبار است؛ کشوری با منابع طبیعی، انسانی و جغرافیایی گسترده که میتوانست بهراحتی در میان ده اقتصاد برتر جهان باشد.
